چرا نوجوانان با والدین خود صحبت نمی‌کنند؟

من در Teen Line احساس افتخار می‌کنم که می‌توانم نگاهی عمیق به عملکرد نوجوانان، مبارزات، چالش‌ها و پیروزی‌هایشان داشته باشم. همچنین به دلایلی که نوجوانان اغلب وقتی مسائلی آنها را آزار می‌دهد با والدین خود صحبت نمی‌کنند، پی می‌برم. در اینجا، می‌خواهیم برخی از این دلایل را با شما به اشتراک بگذاریم و چند نکته را به شما آموزش دهیم تا با نوجوانان خود در ارتباط باشید (حتی زمانی که آنها شما را از خود دور می‌کنند).

• دلیل اول: آنها نمی‌خواهند شما را تحت فشار قرار دهند یا نگران کنند. نوجوانان می‌توانند بسیار شهودی باشند، حتی زمانی که به نظر می‌رسد توجهی نمی‌کنند، و می‌دانند چه زمانی شما به نهایت توانایی خود رسیده‌اید. آنها نمی‌خواهند چیز دیگری به برنامه شما اضافه کنند، بنابراین مسائل را در درون خود نگه می‌دارند یا به روش‌های مضری آنها را بروز می‌دهند.

• دلیل دوم: آنها نمی‌خواهند شما مشکل را حل کنید. وقتی فرزندتان در دبستان بود، شاید اشکالی نداشت که با معلم یا والدین دوستش صحبت کنید. حالا که در دبیرستان هستند، به هیچ وجه! آنها نه تنها فکر می‌کنند که شما نمی‌توانید مشکل را حل کنید، بلکه نمی‌خواهند شما در نبردهایشان شرکت کنید.

• دلیل سوم: آنها نمی‌خواهند شما عصبانی شوید. نوجوانان می‌دانند که شما چه نوع رفتاری را تحمل نخواهید کرد و نمی‌خواهند کسی باشند که به شما بگوید کاری انجام داده‌اند که شما دوست ندارید یا با آن موافق نیستید.

• دلیل چهارم: شما متوجه نخواهید شد. این همان جدایی عمومی بین والدین و نوجوانان است. حتی ممکن است به یاد داشته باشید که چنین احساسی نسبت به والدین خود داشته‌اید.

خب، در این مورد چه کاری می‌توانید انجام دهید؟

• مراقبت از خود - از خودتان مراقبت کنید و بزرگسالانی را در زندگی خود پیدا کنید تا استرس خود را با آنها در میان بگذارید تا نوجوانانتان شاهد گسترش آن نباشند.

• گوش کن - «گاهی اوقات ما به کسی نیاز داریم که فقط آنجا باشد. نه برای اینکه چیزی را درست کند یا کار خاصی انجام دهد، بلکه فقط برای اینکه احساس کنیم کسی به ما اهمیت می‌دهد و از ما حمایت می‌کند.» نامشخص.

• نفس عمیق بکش – فراموش نکن. یک یا دو نفس عمیق قبل از واکنش نشان دادن همیشه خوب است.

• همدلی - سعی کنید شکاف درک را پر کنید، خودتان را جای آنها بگذارید و ببینید که چرا ممکن است آنها به روش خاصی عمل کرده باشند.

قرار است نوجوانان از والدین خود جدا شوند، بفهمند که چه کسانی هستند و چه ارزش‌هایی برایشان مهم است. این همچنین به معنای این است که همه چیز را به والدینشان نگویید، بنابراین مطمئن شوید که در انتظارات خود از آنچه آنها به شما می‌گویند واقع‌بین هستید. این همچنین زمان خوبی برای شماست (به عنوان والدین) تا فعالیت‌های دیگری را که مربوط به فرزند(ان) شما نیست، بررسی کنید. آن کلاس نقاشی را که هرگز وقت نداشتید در آن شرکت کنید، به یاد دارید؟ شاید الان زمان آن رسیده باشد. از آنجایی که نوجوان شما کمتر به شما "نیاز" دارد، مهم است که از شما مراقبت کنید تا در حین کاوش استقلال خود احساس خوبی داشته باشد. گاهی اوقات وقتی می‌توانید یک قدم به عقب بردارید، احتمال بیشتری وجود دارد که او شما را جستجو کند. همچنین مهم است که تشخیص دهید نوجوان شما، شما نیستید و وادار کردن او به اینکه کسی باشد که نیست، منجر به تنش بیشتر می‌شود.

• به علایق آنها علاقه نشان دهید. نوجوانان شور، اشتیاق، نظرات و دانش شگفت‌انگیزی دارند. بگذارید آنها معلم شما باشند و بخشی از آن دانش را با شما به اشتراک بگذارند. نظرات و برداشت‌های آنها را بپرسید. فقط مراقب باشید آنقدر درگیر علایق آنها نشوید که دیگر «علاقه‌ی آنها» نباشد.

• برخی از سنت‌های خانوادگی را حفظ کنید. شاید فرزندانتان در برابر شام خوردن با هم در هر جمعه شب مقاومت کنند، زیرا اکنون می‌خواهند با دوستانشان بیرون باشند. مجبور کردن آنها به حضور در آنجا می‌تواند منجر به ایجاد محیطی خصمانه شود. راه‌هایی برای نجات برخی از سنت‌هایتان پیدا کنید که مانع رشد اجتماعی آنها نشود.

• از محدود کردن زمان استفاده از صفحه نمایش در حضور خودتان (به خصوص در ماشین) نترسید. ماشین‌ها اغلب زمان بسیار خوبی برای گفتگو هستند. صحبت نکردن مستقیم و رو در رو می‌تواند فشار مکالمه را از بین ببرد و آن را آسان‌تر کند. اگر نوجوان شما با تلفن همراه خود مشغول است و با دوستانش پیامک می‌دهد، شما این فرصت را برای تعامل از دست می‌دهید.

• عبارت «چرا این کار را کردی؟» را از دایره لغات خود حذف کنید. واقعیت این است که همه ما، به خصوص نوجوانان، کارهایی را انجام می‌دهیم که نباید انجام می‌دادیم یا می‌گفتیم. به ندرت پیش می‌آید که از «چرا این کار را کردی؟» پاسخ سازنده‌ای دریافت کنید. این جمله عموماً باعث می‌شود نوجوان شما احساس کند که مورد قضاوت قرار گرفته و اشتیاق کمتری برای صحبت بیشتر با شما داشته باشد.

• سعی نکن درستش کنی. نوجوانان ما دیگر نوزادان درمانده نیستند. وقتی مشکلات را برایشان حل می‌کنیم، این پیام را می‌فرستیم که آنها قادر به مدیریت امور به تنهایی نیستند. همچنین آنها را از فرصت یادگیری حل تعارض، تحمل ناامیدی و رضایتی که با انجام کارها به تنهایی حاصل می‌شود، محروم می‌کنیم.

• احساسات آنها را کوچک نشمارید یا انکار نکنید. نوجوانان تجربه زندگی ما بزرگسالان را ندارند. اولین جدایی آنها واقعاً پایان دنیاست. گفتن اینکه این مسئله مهمی نیست یا نباید اینقدر ناراحت باشند، فقط این پیام را به آنها می‌رساند که شما کسی نیستید که بتوانید با احساسات شدید آنها کنار بیایید. این برعکس چیزی است که شما می‌خواهید. سعی کنید خودتان را جای آنها بگذارید و/یا تجربه مشابهی را که در نوجوانی داشتید به یاد بیاورید و با همدلی پاسخ دهید.

نظر شما چیست؟ اگر نظری دارید یا نکته‌ای هست که می‌خواهید اضافه کنید، با ما تماس بگیرید، ما دوست داریم از شما بشنویم!

در تین لاین، ما تلاش می‌کنیم تا با استفاده از خط تلفن ملی و ارتباطات اجتماعی خود، آموزش و پشتیبانی شخصی از نوجوانان به نوجوانان را قبل از تبدیل شدن مشکلات به بحران ارائه دهیم. برای منابع و اطلاعات بیشتر جهت کمک به شما در درک و حمایت از سلامت روان نوجوانان و همچنین ارتقاء سلامت کلی، از صفحه والدین و مراقبان ما دیدن کنید.