اسیر فقدان، برانگیخته از هدف: داستان شفای نوئمی

وقتی نوئمی تقریباً پنج سال پیش برادرزاده ۲۱ ساله‌اش را بر اثر خودکشی از دست داد، این نقطه عطفی در زندگی و کارش بود. او پیش از آن عمیقاً در حوزه سلامت رفتاری غرق شده بود و به عنوان مدیر برنامه در یک منطقه آموزشی خدمت می‌کرد، جایی که به دانش‌آموزان و خانواده‌ها خدمات سلامت روان و حمایت در مواقع بحرانی ارائه می‌داد.

در اوایل دوران مسئولیتش، مرگ دو دانش‌آموز راهنمایی بر اثر خودکشی، تأثیر عمیقی بر او گذاشته و رویکرد او به کارش را تغییر داده بود. در پی مرگ آنها، او با جدیت بیشتری تلاش کرد تا کارهای پیشگیرانه زودتر به خانواده‌ها برسد.

او به یاد می‌آورد: «من سخت تلاش کردم تا والدینمان را آموزش دهم تا بتوانند آزادانه در مورد پیشگیری از خودکشی و سلامت روان صحبت کنند، زیرا متأسفانه - در دنیای مدرسه نیز - به محض اینکه کلمه خودکشی به زبان بیاید، همه ساکت می‌شوند.»

سپس از دست دادن برادرزاده‌اش فرا رسید که کار او را به طرز دردناکی به خانه نزدیک کرد.

او به اشتراک گذاشت: «وقتی فهمیدم برادرزاده‌ام است، واقعاً ضربه سختی خوردم. اینجا داشتم پروتکل‌های بحران را اجرا می‌کردم و برنامه‌ای برای بچه‌هایی که افکار عاطفی و خودکشی داشتند، ایجاد می‌کردم. احساس می‌کردم به اندازه کافی برای خانواده‌ام تلاش نکرده‌ام.»

انباشت غم و اندوهی که با آن روبرو نشده بود، سرانجام اثر خود را گذاشت.

او می‌گوید: «من بارها [در طول دوران حرفه‌ای‌ام] از پا افتاده‌ام. این چیزی است که تا به امروز روی آن کار می‌کنم. این اولین باری بود که واقعاً مجبور شدم یک قدم به عقب بردارم و متوجه شوم که در حالی که نمی‌توانم خودم را نجات دهم، سعی می‌کنم دنیا را نجات دهم.»

نوئمی پس از صرف وقت برای تأمل در مورد آنچه که از نظر شخصی و حرفه‌ای از دست رفته بود، متوجه شد که باید دوباره با چرایی خود ارتباط برقرار کند. او می‌خواست این کار را به روشی که منطقی‌تر و پایدارتر به نظر برسد، ادامه دهد. این امر او را به دیدی هیرش سوق داد، جایی که اکنون به عنوان سرپرست بالینی ارشد مشغول به کار است و از پزشکان در سراسر شهرستان اورنج و لس‌آنجلس پشتیبانی می‌کند.

در این نقش، او به درمانگران راهنمایی می‌دهد که در کنار افراد و خانواده‌هایی که در حال گذر از افکار خودکشی، اقدام به خودکشی یا فقدان عزیزان خود هستند، قدم برمی‌دارند. از بسیاری جهات، تمام چیزهایی که او تجربه کرده و با آنها دست و پنجه نرم کرده، او را به اینجا رسانده است - جایی که تجربه، همدلی و رهبری او، او را به طور منحصر به فردی برای هدایت دیگران در این کار عمیقاً انسانی مجهز کرده است.

«از وقتی به اینجا آمده‌ام، به تیمم می‌گویم که آنها نمی‌دانند چه چیزی به من داده‌اند. [با کار کردن اینجا] متوجه شده‌ام که غم و اندوه من برای برادرزاده‌ام هرگز از بین نمی‌رود؛ فقط کمی آسان‌تر می‌شود.»

نوئمی با راهنمایی درمانگران جدید، در کمک به رشد دیگران و دانستن اینکه کارش فراتر از خودش است، معنا پیدا می‌کند.

او می‌گوید: «درمانگران ما قلب‌های بسیار ویژه‌ای دارند. اگر آنها باور داشته باشند که به دلیلی اینجا هستند، می‌توانند مراقبت بی‌قید و شرط را به مراجعین ما ارائه دهند.»

برای نوئمی، ارزشمندترین بخش کارش، هدایت نسل بعدی درمانگران و کمک به آنها برای کشف قدرت و هدف خودشان است.

او که خود با فقدان عمیقی روبرو شده است، از تجربیات زیسته‌اش قدرت می‌گیرد. او از طریق درس‌هایی که در طول گذر از غم و اندوه، چه به صورت شخصی و چه به صورت حرفه‌ای آموخته است، با حضور هر روزه در محل کار - با حس تعهد تازه‌ای به این کار، خانواده‌اش و خودش - آن را جبران می‌کند.